Skip to content
nl

Pocket pair

Ook wel: paar in de hand, wired pair, pair in the hole

Een pocket pair zijn twee eigen kaarten van dezelfde rang, zoals twee zevens, die al een gemaakt paar vormen voordat er gemeenschappelijke kaarten op tafel liggen.

Hoe werkt een pocket pair in een hand?

Bij Texas Hold’em krijg je twee hole cards. Als ze dezelfde rang hebben, begin je de hand met een paar dat al klaar is. Je hebt geen hulp van het board nodig, en niemand anders kan zien wat je hebt.

Je hand

Een paar zevens in je hand. Een tegenstander met twee ongepaarde kaarten heeft voorlopig alleen een hoge kaart en moet iets raken om voor te komen.

Spelers verdelen pocket pairs grofweg in hoge paren (azen, heren, vrouwen), middelhoge paren en kleine paren. Waar de grenzen precies liggen is een kwestie van gewoonte, maar de logica is eenvoudig: hoe hoger je paar, hoe minder vaak er een hogere kaart tussen de gemeenschappelijke kaarten opduikt.

Hoe vaak krijg je een pocket pair?

Een spel van 52 kaarten levert 1.326 verschillende starthanden van twee kaarten op, en 78 daarvan zijn paren. Dat komt neer op gemiddeld één pocket pair per 17 handen, ongeveer 5,9% van de tijd. Een bepaald paar, zoals azen, bestaat uit maar 6 combinaties, dus dat zie je één keer per 221 handen.

Heb je eenmaal een paar, dan brengt de flop in ongeveer 11,8% van de gevallen minstens één kaart van jouw rang, grofweg één keer per 8,5 flops. Three of a kind die je zo maakt, heet een set.

Wat maakt een pocket pair sterk of zwak?

Vooral de rang en de gemeenschappelijke kaarten. Een paar dat hoger is dan elke kaart op het board is een overpair en meestal een sterke hand. Een klein paar blijft zelden tot de river de beste hand, want bijna elke kaart die valt kan een tegenstander een hoger paar geven. Het meeste van zijn waarde komt uit de kans op een set.

Voorbeeld: je hebt 7♠ 7♦ en de flop is K♥ 10♣ 4♦. Een tegenstander heeft maar een heer of een tien in zijn hand nodig, en je paar is al de tweede beste hand.

Welke termen horen erbij?