Calling station
Ook wel: station
Een calling station is een loose-passieve speler die veel potten speelt en bijna elke inzet callt, terwijl hij zelden foldt en zelden raiset.
Hoe speelt een calling station?
Speelstijlen worden op twee assen beschreven: hoeveel handen je speelt (tight betekent weinig, loose veel) en hoe je ze inzet (passief of agressief). Een calling station combineert loose met passief. Deze speler wil zoveel mogelijk kaarten en zoveel mogelijk showdowns zien, dus zijn favoriete actie is de call. Uit zichzelf zet hij zelden in, en hij raiset alleen met een heel sterke hand.
Het is een stijl die je vaak ziet bij beginners. Nieuwsgierigheid naar wat de ander heeft en moeite met een pot opgeven zijn heel natuurlijk. Het gevoel voor wanneer je een hand beter kunt laten gaan, komt met ervaring.
Hoe ziet dat eruit in een hand?
De hand van de speler
Een paar achten is voor de flop een behoorlijke hand. De speler callt de raise van een tegenstander.
Het board
Er liggen een aas en een heer op tafel, en de tegenstander zet op elke straat in. Een paar achten verliest van elke aas en elke heer, en toch callt de speler drie inzetten op rij, “gewoon om te kijken”.
Waarom is bluffen tegen een calling station een slecht idee?
Een bluff werkt alleen als je tegenstander in staat is te folden. Een calling station is dat niet, dus tegen hem bluffen is gewoon fiches weggeven. De omgekeerde aanpak werkt wel: heb je een goede hand, dan doe je een value bet, in de wetenschap dat ook zwakkere handen die zullen callen.
Een calling station wordt vaak een fish genoemd, maar dat is niet hetzelfde. Fish betekent in het algemeen een zwakke of onervaren speler, terwijl calling station één specifieke gewoonte beschrijft. Op de as van het aantal handen is zijn tegenpool de nit, die bijna alles foldt.