Nit
Nit to gracz skrajnie tight: wchodzi do gry tylko z najlepszymi rękami, unika ryzyka i pasuje, gdy tylko napotka opór.
Jak gra nit?
Style gry opisuje się na dwóch osiach. Pierwsza mówi, ile rąk rozgrywasz: mało (tight) albo dużo (loose). Druga – jak je licytujesz: pasywnie, czyli czekając i sprawdzając, albo agresywnie, czyli stawiając i przebijając.
Nit leży na samym końcu osi tight. Na drugiej osi nie musi być pasywny – określenie mówi przede wszystkim o tym, jak mało rąk gra. Często jednak gra ostrożnie: przebija tylko z najmocniejszymi kartami, a po flopie bez bardzo dobrego układu rezygnuje przy pierwszym większym zakładzie.
Ręka, na którą nit czeka
Wysokie pary i as z królem. Z takimi kartami wchodzi do gry przebiciem.
Ręka, którą nit pasuje
Dla większości graczy to dobra ręka z późnej pozycji. Nit wybiera pas.
Dlaczego taki styl łatwo rozgryźć?
Bo zakres rąk nita jest bardzo wąski. Gdy wreszcie przebija, cały stół wie, że ma mocne karty, i pasuje, więc nit wygrywa głównie małe pule. Kiedy z kolei pasuje rozdanie za rozdaniem, oddaje blindy bez walki. W turnieju, gdzie blindy rosną, taki stos powoli topnieje.
Czym nit różni się od gracza TAG?
Obaj grają niewiele rąk, ale gracz TAG rozgrywa ich wyraźnie więcej i robi to agresywnie: stawia, przebija, czasem blefuje. Nit gra tylko wtedy, gdy „ma kartę”, a resztę czasu czeka. TAG to styl uznawany za solidny, „nit” jest zwykle lekkim przytykiem. Gracza tight, który do tego głównie czeka i sprawdza, nazywa się też „rock” albo weak-tight.
Słowo ma też drugie, pozastołowe znaczenie. W pokerowym slangu „nit” to ktoś przesadnie drobiazgowy, zwłaszcza w rozliczeniach i sporach o zasady.