GTO
Inne nazwy: game theory optimal, gra optymalna
GTO to strategia optymalna według teorii gier, czyli zrównoważony sposób gry, którego w pojedynku dwóch graczy rywal nie jest w stanie wykorzystać, niezależnie od tego, jak sam zagra.
Na czym polega GTO?
Skrót pochodzi od angielskiego „game theory optimal”. Chodzi o strategię zrównoważoną: w każdej sytuacji grasz mocne ręce i blefy w takich proporcjach, że rywal nie może na tym zyskać, nawet jeśli dokładnie zna twój plan. Cokolwiek zrobi, nie osiągnie lepszego wyniku, niż gdyby sam grał w ten sposób.
Przykład: w grze „papier, kamień, nożyce” strategią nie do wykorzystania jest losowe wybieranie każdego symbolu w jednej trzeciej przypadków. Rywal, który o tym wie, i tak nie znajdzie odpowiedzi dającej mu przewagę. Jeśli natomiast zbyt często pokazujesz kamień, wystarczy, że częściej wybierze papier.
W pokerze działa to podobnie, tylko sytuacji jest nieporównanie więcej. Strategia GTO nie mówi „z tą ręką zawsze przebijaj”, lecz określa częstotliwości dla całego zakresu rąk: z tą samą ręką raz stawiasz, a raz czekasz.
Jak GTO wygląda przy stole?
Najłatwiej zobaczyć to na zakładzie na riverze. Gdy stawiasz wielkość puli, rywal dokłada jedną część, żeby wygrać dwie, więc potrzebuje 33,3% szans. Jeśli na każde dwa zakłady z mocną ręką przypada u ciebie jeden blef, rywal wygrywa po sprawdzeniu dokładnie co trzeci raz. Wtedy jest mu wszystko jedno, czy sprawdzi, czy spasuje, i nie ma jak cię wykorzystać.
Gdybyś blefował częściej, opłacałoby mu się zawsze sprawdzać. Gdybyś nie blefował wcale, mógłby zawsze pasować i nigdy nie płacić twoim mocnym rękom.
Czym GTO różni się od gry eksploatującej?
- GTO jest strategią obronną. Nie zakłada niczego o rywalu i nie da się jej wykorzystać, ale też nie wyciska maksimum z cudzych błędów.
- Gra eksploatująca celowo odchodzi od równowagi, żeby ukarać konkretny błąd. Przeciwko graczowi, który sprawdza zbyt często, blefuje się rzadziej i częściej stawia dla wartości.
Odejście od równowagi ma cenę: samemu można zostać wykorzystanym. Pełnej strategii GTO dla no-limit hold’em nikt nie zna, bo gra jest zbyt złożona i nie została w całości rozwiązana – udało się to tylko w odmianie limit heads-up, w 2015 roku. Gwarancja, że strategii nie da się wykorzystać, obowiązuje zresztą ściśle tylko wtedy, gdy o pulę walczy dwóch graczy. W praktyce pojęcie służy jako punkt odniesienia, do którego porównuje się własne zagrania.