Czym jest Five Card Stud?
Five Card Stud to poker, w którym każdy gracz dostaje tylko pięć kart: jedną zakrytą i cztery odkryte. Nie ma kart wspólnych i nie ma wymiany kart. Układ tworzy dokładnie te pięć kart, które dostałeś, więc niczego się tu nie wybiera.
To najstarsza odmiana studa. Jej początki wiąże się z czasami amerykańskiej wojny secesyjnej, a przez dziesięciolecia była jedną z najpopularniejszych gier pokerowych. Dziś gra się w nią rzadko, bo wyparł ją najpierw Seven Card Stud, a potem gry ze wspólnymi kartami. Zasady są jednak tak proste, że dobrze nadaje się do nauki czytania odkrytych kart.
Zwykle gra od dwóch do dziesięciu osób. Każdy dostaje najwyżej pięć kart, więc nawet przy dziesięciu osobach potrzeba najwyżej 50 kart z 52. Dla porównania Seven Card Stud ma ograniczenie do ośmiu graczy, bo każdy potrzebuje siedmiu kart. W praktyce stoły bywają mniejsze, zależnie od miejsca i ustaleń.
Jak przebiega rozdanie?
Przed rozdaniem każdy gracz zwykle wpłaca ante, czyli niewielką obowiązkową stawkę (więcej na stronie blindy i ante). Potem są cztery rundy licytacji, po jednej po każdej nowej odkrytej karcie. W przykładach pierwsza karta jest twoją kartą zakrytą, a wcześniejsze karty są przygaszone.
1. Dwie pierwsze karty
Dostajesz jedną kartę zakrytą i jedną odkrytą. Po nich następuje pierwsza runda licytacji. Tutaj król pik jest zakryty, a króla karo widzą wszyscy. Tylko ty wiesz, że masz parę.
2. Trzecia karta
Każdy, kto został w grze, dostaje drugą kartę odkrytą. Druga runda licytacji.
3. Czwarta karta
Trzecia karta odkryta i trzecia runda licytacji. W grze z limitem stałym od tej rundy zwykle obowiązuje wyższy zakład.
4. Piąta karta
Czwarta i ostatnia karta odkryta, po niej ostatnia runda licytacji i odkrycie kart zakrytych. Rywale widzą u ciebie parę dziewiątek, a ty masz dwie pary: króle i dziewiątki.
Rozdanie często kończy się wcześniej: gdy ktoś stawia zakład, a wszyscy pozostali pasują, pulę zabiera bez pokazywania karty zakrytej.
Kto zaczyna licytację w każdej rundzie?
W studzie nie ma przycisku rozdającego, który wyznaczałby kolejność. Decydują odkryte karty.
Pierwsza runda. Spotkasz dwa warianty. W grze z bring-in, typowej dla kasyn i gier z limitem, wymuszony zakład wpłaca gracz z najniższą odkrytą kartą. Przy kartach równej wartości rozstrzyga kolor w kolejności od najniższego: trefl (♣), karo (♦), kier (♥), pik (♠). W grze bez bring-in, częstej przy stołach domowych, licytację otwiera gracz z najwyższą odkrytą kartą i może czekać. Remis rozstrzyga wtedy, zależnie od zasad, miejsce przy stole (zaczyna gracz siedzący bliżej na lewo od rozdającego) albo kolor karty.
Kolejne rundy. W obu wariantach od drugiej rundy pierwszy mówi gracz, którego odkryte karty tworzą najlepszy układ. Para bije każde karty bez pary, wyższa para niższą, a bez par decyduje najwyższa karta, potem następna. Odkrytych kart jest najwyżej cztery, więc stritów ani kolorów się przy tym nie uwzględnia. Kolejność może się zmieniać z rundy na rundę.
Przykład: po trzeciej karcie ty pokazujesz K-9, a rywal 6-6. Zaczyna rywal, bo ma odkrytą parę. Twojej pary króli nie widać, więc do kolejności się nie liczy.
Jak wygląda licytacja?
Five Card Stud najczęściej gra się z limitem stałym, choć zdarzają się też stoły pot-limit i no-limit (różnice wyjaśnia strona limity stawek). W limicie stałym są dwie wysokości zakładu: niższa w dwóch pierwszych rundach i wyższa w dwóch ostatnich.
Przykład: gracie z limitem 10/20, ante 1 i bring-in 3 żetony. Gracz z najniższą odkrytą kartą wpłaca 3. Następny może spasować, sprawdzić 3 albo uzupełnić do 10. W drugiej rundzie zakład wynosi 10, w trzeciej i czwartej 20.
W wielu zbiorach zasad obowiązuje wyjątek: jeśli w drugiej rundzie ktoś ma odkrytą parę, każdy gracz może od razu postawić wyższy zakład. Szczegóły, takie jak wysokość ante i bring-in czy liczba dozwolonych przebić, zależą od ustaleń przy stole.
Jakie układy wygrywają?
Obowiązuje zwykła hierarchia opisana na stronie układy pokerowe: od pokera królewskiego po wysoką kartę. Różnica polega na tym, jak często te układy się trafiają. Masz dokładnie pięć kart i ani jednej więcej, więc mocne ręce są rzadkie. Mniej więcej połowa pięciokartowych rąk nie zawiera nawet pary.
W praktyce pulę bardzo często wygrywa jedna para, a nawet as z dobrą kartą towarzyszącą. Dwie pary to mocna ręka, a trójka zwykle wygrywa bez kłopotu.
Przykład układu
Para asów z królem. W grach na siedem kart to przeciętna ręka, w Five Card Stud bardzo dobra.
Przy identycznych układach pula jest dzielona. Kolor karty może rozstrzygać tylko o tym, kto wpłaca bring-in.
Dlaczego widać tu tak dużo informacji?
Na koniec rozdania cztery z pięciu kart każdego gracza leżą odkryte. Jedyna niewiadoma to jedna karta zakryta. Dlatego da się dokładnie wyliczyć, co rywal może mieć w najlepszym razie.
Przykład: rywal pokazuje Q-10-7-3 w różnych kolorach. Jego karta zakryta może mu dać najwyżej parę dam. Jeśli masz parę króli, wiesz na pewno, że wygrywasz.
To działa w obie strony. Twoi przeciwnicy widzą cztery twoje karty i tak samo oceniają twoje możliwości. Blefować można tylko „w jedną kartę”: udając, że zakryta karta pasuje do odkrytych.
Informacją są też karty innych graczy. Jeśli czekasz na trzeciego króla, a jeden król leży u sąsiada, w talii został już tylko jeden. Liczą się również karty tych, którzy spasowali, więc warto je zapamiętywać.
Czym różni się od Texas Hold’em i Seven Card Stud?
| Cecha | Five Card Stud | Seven Card Stud | Texas Hold’em |
|---|---|---|---|
| Karty własne | 5 (1 zakryta, 4 odkryte) | 7 (3 zakryte, 4 odkryte) | 2 zakryte |
| Karty wspólne | brak | brak | 5 |
| Wybór kart do układu | brak, grasz wszystkimi pięcioma | 5 z 7 | 5 z 7 |
| Rundy licytacji | 4 | 5 | 4 |
| Kto zaczyna licytację | zależy od odkrytych kart | zależy od odkrytych kart | zależy od pozycji |
| Zwykle najwięcej graczy | 10 | 8 | 10 |
W Texas Hold’em każdy gracz ma dwie ukryte karty i pięć wspólnych, więc możliwych rąk rywala jest bardzo dużo. W Five Card Stud ukryta jest jedna karta, a gra opiera się na prostym pytaniu: czy ta jedna karta pasuje do reszty.
Jakie błędy popełniają początkujący?
- Granie, gdy przegrywasz „na stole”. Jeśli odkryte karty rywala już biją całą twoją rękę, na przykład on pokazuje parę, a ty nie masz żadnej, zwykle trzeba pasować. Nie masz dodatkowych kart, które mogłyby cię uratować.
- Czekanie na strita lub kolor. Potrzebujesz do nich wszystkich pięciu kart bez jednej pomyłki. To się udaje bardzo rzadko i kosztuje cztery rundy zakładów.
- Zaczynanie od słabych kart. Dobry początek to para albo karta zakryta wyższa od wszystkich odkrytych kart rywali. Dwie niskie, niepasujące karty to pas.
- Ignorowanie odkrytych kart. Karty, na które czekasz, a które leżą u innych, już do ciebie nie przyjdą.
Jakie pytania padają najczęściej?
Czy w Five Card Stud można wymieniać karty?
Nie. Nie ma wymiany ani kart wspólnych. Grasz tymi pięcioma kartami, które dostałeś.
Ile kart jest zakrytych?
Jedna, pierwsza. Cztery pozostałe są odkryte. W niektórych grach domowych ostatnią kartę rozdaje się zakrytą, ale to wariant, nie standard.
Kto wpłaca bring-in?
W grze z bring-in gracz z najniższą odkrytą kartą w pierwszej rundzie. W grze bez bring-in pierwszą rundę otwiera najwyższa odkryta karta. Od drugiej rundy zawsze zaczyna najlepszy odkryty układ.
Czym różni się od Seven Card Stud?
Dostajesz pięć kart zamiast siedmiu, zakryta jest jedna zamiast trzech, a rund licytacji jest cztery zamiast pięciu. Nie wybierasz też pięciu kart z siedmiu, więc mocne układy trafiają się znacznie rzadziej.