Czym jest Dealer’s Choice?
Dealer’s Choice, czyli „wybór rozdającego”, to nie osobna odmiana pokera, tylko format rozgrywki. Gracz, przed którym leży przycisk dealera, wybiera z ustalonej listy grę na najbliższe rozdanie albo na całe okrążenie stołu. Potem przycisk przechodzi dalej i wybiera następna osoba.
W innych grach mieszanych, takich jak HORSE, kolejność odmian jest z góry ustalona. Tutaj nie ma żadnej kolejności. Tę samą grę można wybrać kilka razy z rzędu, a innej nie zagrać przez cały wieczór. O tym, w co gracie, decydują ludzie przy stole.
Jak przebiega gra krok po kroku?
- Ustalacie listę gier. Przed startem wszyscy wiedzą, które odmiany wolno wybierać i w jakiej strukturze stawek gra się każdą z nich.
- Gracz na przycisku ogłasza grę. Robi to przed rozdaniem kart, głośno i jednoznacznie, na przykład „Razz” albo „Omaha pot-limit”.
- Gracie wybraną odmianę. Obowiązują jej zwykłe zasady: własne wpłaty obowiązkowe, liczba kart, rundy licytacji i hierarchia układów.
- Przycisk przechodzi w lewo. Kolejny gracz wybiera następną grę.
Są dwa sposoby liczenia, jak długo obowiązuje wybór:
- Jedno rozdanie. Gra zmienia się co rozdanie. Jest szybko i różnorodnie, ale wybierający ma zawsze najlepszą pozycję w swojej grze.
- Całe okrążenie. Wybraną grę gracie tyle rozdań, ilu jest graczy, czyli sześć przy stole sześcioosobowym. Każdy zagra ją raz z każdej pozycji i każdy raz zapłaci blindy, więc ten sposób jest sprawiedliwszy.
Jak gra się w Dealer’s Choice w domu?
Format narodził się przy domowych stołach i tam jest najbardziej swobodny. Lista gier zależy tylko od umowy. Oprócz klasycznych odmian trafiają na nią lokalne wynalazki, gry z dzikimi kartami czy nietypowymi zasadami podziału puli.
Żeby taka gra była przyjemna, przed pierwszym rozdaniem warto ustalić cztery rzeczy:
- zamkniętą listę dozwolonych gier,
- czy wybór obowiązuje na rozdanie, czy na okrążenie,
- strukturę i wysokość stawek dla każdej gry, czyli limit, pot-limit albo no-limit,
- co robicie, gdy ktoś nie zna wybranej odmiany: krótkie wyjaśnienie zasad czy inna gra.
Rozdaje zwykle sam wybierający, stąd nazwa formatu. Tam, gdzie karty rozdaje stały krupier, wybiera gracz, przy którym leży przycisk.
Jak wygląda Dealer’s Choice w turniejach?
W turniejach format jest ściśle uregulowany. Najbardziej znane turnieje tego typu rozgrywa się od 2014 roku podczas letnich mistrzostw świata w Las Vegas. Stoły są sześcioosobowe, a gracz na przycisku wybiera odmianę z oficjalnej listy na całe okrążenie.
Lista zmieniała się z biegiem lat. W pierwszej edycji było na niej 16 gier, później ją rozszerzano i w kolejnych latach liczyła około 20 pozycji. Obejmuje pięć rodzin:
| Rodzina | Przykłady z listy |
|---|---|
| Hold’em | no-limit, pot-limit i limit |
| Omaha | pot-limit, limit, wersje hi-lo, Big O (doszło w późniejszych edycjach) |
| Stud | Seven Card Stud, Razz, Stud Hi-Lo |
| Gry z jedną wymianą | poker dobierany pięciokartowy, 2-7 Single Draw |
| Gry z trzema wymianami | 2-7 Triple Draw, A-5 Triple Draw, Badugi i jego mieszanki |
Stawki na każdym poziomie turnieju są podane osobno dla gier z limitem, dla gier typu stud i dla gier no-limit oraz pot-limit. Dokładna lista i zasady obowiązują zawsze według regulaminu konkretnego turnieju.
Dlaczego ten format sprawdza wszechstronność?
W jednej sesji możesz zagrać kilkanaście odmian o różnych zasadach. Te same karty mają w nich zupełnie inną wartość, a hierarchia układów potrafi się odwrócić.
Razz: najlepsza ręka
W grze Razz wygrywa układ najniższy, as jest niski, a strity się nie liczą. Pięć kart od asa do piątki to najlepsza możliwa ręka.
2-7 Triple Draw: słaba ręka
W 2-7 Triple Draw też wygrywa układ niski, ale as jest zawsze wysoki. Te same karty to tylko ręka z asem, która przegrywa z każdą ręką bez pary, strita i koloru, jeśli jej najwyższą kartą jest król lub karta niższa.
2-7 Triple Draw: najlepsza ręka
Najlepszy układ w tej grze to siódemka, piątka, czwórka, trójka i dwójka w co najmniej dwóch kolorach.
Do tego dochodzi wybór. Wygrywa nie ten, kto świetnie gra jedną odmianę, tylko ten, kto nie ma wyraźnie słabej strony. Rywale szybko zauważą, w której grze czujesz się niepewnie, i właśnie ją będą wybierać. Ty możesz robić to samo: wybierać gry, w których masz największą przewagę nad resztą stołu.
Jak się przygotować?
Zacznij od zasad. Przy każdej grze z listy powinieneś bez wahania odpowiedzieć na pięć pytań: ile kart dostajesz, kto zaczyna licytację, ile jest rund, jaki układ wygrywa i jaka obowiązuje struktura stawek.
- Gry ze wspólnymi kartami. Podstawą jest Texas Hold’em, a z odmian Omahy najwięcej pomyłek sprawia pięciokartowe Big O z podziałem puli.
- Gry typu stud. Nie ma w nich blindów ani przycisku w zwykłej roli. Są ante i wpłata wymuszona, a kolejność mówienia zależy od odkrytych kart.
- Gry dobierane. Sprawdź, ile jest wymian i która hierarchia niska obowiązuje. Osobno naucz się gry Badugi, w której układ ma cztery karty.
Potem ustal dla siebie dwie lub trzy gry, które wybierasz najchętniej, i wybieraj je konsekwentnie. W grach, które znasz słabiej, graj ostrożniej i tylko mocne ręce startowe. Opisy pozostałych odmian znajdziesz w przewodniku jak grać w pokera.
Jaka etykieta obowiązuje przy wyborze gry?
- Wybieraj szybko. Zdecyduj, zanim przycisk do ciebie dotrze. Długie namysły przed każdym okrążeniem męczą cały stół.
- Ogłaszaj pełną nazwę. Podaj odmianę i strukturę stawek, jeśli lista dopuszcza kilka. „Omaha” to za mało, gdy na liście są cztery jej wersje.
- Trzymaj się listy. Nie wprowadzaj gier ani zasad, których nie uzgodniliście przed startem.
- Nie zmieniaj wyboru po rozdaniu kart. Ogłoszona gra obowiązuje.
- Nie komentuj cudzych wyborów. Każdy ma prawo wybrać grę, w której czuje się najlepiej, także wtedy, gdy wybiera ją za każdym razem.
- W grze towarzyskiej pomagaj nowym. Jeśli ktoś nie zna odmiany, wyjaśnij zasady przed rozdaniem, a nie w jego trakcie.
Jakie pytania padają najczęściej?
Kto wybiera grę w Dealer’s Choice?
Gracz, przy którym leży przycisk dealera. W grach domowych jest to zwykle osoba, która rozdaje karty.
Czy można wybrać tę samą grę co poprzedni gracz?
Tak. Kolejność nie jest narzucona, więc ta sama odmiana może być grana kilka razy z rzędu.
Czym Dealer’s Choice różni się od HORSE?
W HORSE gra się pięć ustalonych odmian w stałej kolejności. W Dealer’s Choice lista jest dłuższa, a o kolejności decydują gracze.
Ile gier jest na liście?
W domu tyle, ile ustalicie. W najbardziej znanych turniejach lista liczyła 16 gier w pierwszej edycji i około 20 w późniejszych.
Czy trzeba znać wszystkie gry z listy?
Zasady tak, bo nie masz wpływu na wybory rywali. Nie musisz być w każdej grze mocny, ale w żadnej nie powinieneś się gubić.