Skip to content
pl

Gry domowe

Anaconda: zasady pokera z podawaniem kart sąsiadowi

Anaconda to domowa odmiana pokera, w której podajesz niechciane karty graczowi po lewej, zostawiasz pięć z siedmiu i odkrywasz je po jednej. Zwykle gra się ją w wersji hi-lo.

Liczba graczy
do 7
Karty rozdane
7
Karty podawane
3, 2, 1
Układ końcowy
5 kart

Czym jest Anaconda?

Anaconda to gra domowa, w której po rozdaniu nikt nie dobiera kart z talii. Dostajesz siedem zakrytych kart, a poprawić rękę możesz tylko w jeden sposób: podając niechciane karty graczowi po lewej i biorąc to, co poda ci gracz po prawej. Stąd jej inne angielskie nazwy: Pass the Trash („podaj śmieci”), Screw Your Neighbor („wykiwaj sąsiada”) albo 3-2-1 Left.

Po wymianach zostawiasz pięć najlepszych z siedmiu kart i odkrywasz je po jednej, z licytacją po każdej karcie – trochę jak na odkrytych ulicach w Seven Card Stud. W większości gier domowych pula dzieli się między najlepszy układ wysoki i najlepszy układ niski. Jak w każdej grze domowej szczegóły bywają różne, więc ustalcie je przed rozdaniem.

Jak przebiega rozdanie w Anacondzie?

Najpopularniejsza wersja, opisana poniżej, to podanie trzech kart, potem dwóch, potem jednej, zawsze w lewo. Zagrać może do siedmiu osób: siedem rąk po siedem kart zużywa 49 z 52 kart.

1. Ante i rozdanie

Wszyscy wnoszą ante i dostają po siedem zakrytych kart. Następuje runda licytacji, którą zaczyna gracz po lewej stronie rozdającego. Masz trzy kiery, parę piątek i dwie przypadkowe karty.

2. Podanie trzech kart

Każdy kładzie trzy zakryte karty przy graczu po lewej. Nikt nie podnosi nowych kart, dopóki wszyscy nie podadzą swoich. Oddajesz króla, dziewiątkę i jedną piątkę, a zostawiasz kiery i piątkę.

3. Podanie dwóch, potem jednej

Po rundzie licytacji podnosisz trzy nowe karty, w tym dwa kiery. Potem podajesz dwie karty, licytujesz, podajesz jedną i znów licytujesz. Za każdym razem zostawiasz to, co ci pomaga, a oddajesz resztę.

4. Ustawienie ręki

Każdy odrzuca karty tak, by zostało pięć, układa je w kolejności, w jakiej chce je odkrywać, i kładzie w zakrytym stosiku. Kolejności nie można później zmienić. Zostawiasz kolor kierowy z asem.

5. Odkrywanie

Na znak rozdającego wszyscy odwracają wierzchnią kartę ze stosiku, a potem odbywa się runda licytacji, zwykle rozpoczynana przez najlepszy widoczny układ. Powtarza się to, aż odkryte będą cztery karty, a jedna pozostanie zakryta.

6. Deklaracja i showdown

Po licytacji na czwartej karcie gracze w grze hi-lo deklarują: wysoki układ, niski albo oba. Potem pozostałe ręce odkrywa się w całości i dzieli pulę. Przy niektórych stołach po deklaracji jest jeszcze jedna runda licytacji.

Popularne odmiany zmieniają liczby, nie samą ideę. Niektóre stoły rozdają sześć kart, podają tylko raz albo przekazują karty o jedno, dwa, a potem trzy miejsca w lewo. Część pomija licytację w trakcie wymian i licytuje tylko przy odkrywaniu. Inni grają tylko na układ wysoki, czasem oddając połowę puli najbliższemu aktywnemu graczowi po prawej stronie zwycięzcy, bo to on dostarczył część zwycięskich kart.

Jak wygląda licytacja w Anacondzie?

W domu gra się zwykle w limicie stałym albo rozpiętym (spread limit), z małym ante i bez blindów. Więcej o tych strukturach przeczytasz na stronie limity stawek. Jeśli liczyć rundę po rozdaniu, po jednej po każdej z trzech wymian i po jednej po każdej z czterech odkrytych kart, pełne rozdanie ma do ośmiu rund licytacji, dlatego wiele grup część z nich pomija, żeby gra szła sprawniej.

Przykład: pięciu graczy wnosi po 1 żetonie ante, więc pula startuje od 5. Gra się limit 2/4: w rundach wymian zakłady i przebicia wynoszą 2 żetony, przy odkrywaniu 4 żetony. Gracz, który stawia 4 po odkryciu drugiej karty, mówi stołowi, że karty już widoczne razem z tymi, które jeszcze ukrywa, są tego warte.

Jakie układy wygrywają i jak działa podział hi-lo?

Połowę za układ wysoki zabiera najlepsza ręka według standardowych układów pokerowych. Ponieważ każdy zostawia pięć z siedmiu kart po trzech rundach wymiany, zwycięskie układy są mocne: kolory i fulle są częste, a strit często przegrywa.

Połowę za układ niski ocenia się zwykle jak w Razz: as liczy się nisko, strity i kolory się pomija, a najlepszy możliwy układ niski to 5-4-3-2-A. Niektóre grupy wymagają kwalifikacji „ósemka lub lepiej”, czyli układ niski musi mieć pięć różnych wartości nie wyższych niż ósemka. Jeśli żadna ręka się nie kwalifikuje, cała pula idzie do układu wysokiego.

Deklarację często robi się żetonami: każdy chowa w pięści zero, jeden albo dwa żetony, a wszyscy otwierają dłonie jednocześnie. Popularna umowa: bez żetonu – niski, jeden – wysoki, dwa – oba. Gracz, który deklaruje oba kierunki, używa tych samych pięciu kart do obu połówek i w większości gier musi wygrać obie bez remisu, inaczej traci całą pulę.

Układ niski

Te pięć kart tworzy niski układ do siódemki. Pokonałby każdy niski układ do ósemki, a jako układ wysoki jest słaby, więc ten gracz deklaruje niski.

Czym Anaconda różni się od Texas Hold’em?

CechaAnacondaTexas Hold’em
Karty rozdane7 zakrytych2 zakryte
Karty wspólnebrak5
Jak poprawiasz rękękartami od sąsiadakartami wykładanymi na stół
Układ końcowy5 własnych kartnajlepsze 5 z 7
Zwykły podział puliukład wysoki i niskitylko układ wysoki

Największa różnica: w Anacondzie każda poprawa ręki pochodzi od innego gracza. To, co podajesz w lewo, może uzupełnić układ, który cię pokona.

Jakie błędy popełniają początkujący?

  • Podawanie dobrych kart w lewo. Jeśli zbierasz kolor kierowy, a gracz po lewej już dostawał od ciebie kiery, każdy kolejny kier mu pomaga. Myśl o tym, co buduje sąsiad.
  • Ignorowanie tego, co dostałeś. Karty od gracza po prawej mówią ci, czego się pozbył, a więc czego nie zbiera.
  • Odkrywanie najmocniejszej karty na początku. Kolejność odkrywania jest częścią strategii. Ukrywanie kluczowej karty do końca sprawia, że rywale nie wiedzą, czy grasz na wysoki, czy na niski układ.
  • Deklarowanie obu kierunków bez pewnej wygranej. Jeśli nie masz pewności, że wygrasz obie połówki, deklaracja na oba kierunki naraża całą pulę.

Jakie pytania padają najczęściej?

Czy Anaconda to to samo co Pass the Trash?

Zwykle tak: obie nazwy oznaczają tę samą grę. Niektóre grupy rezerwują nazwę Pass the Trash dla prostszej wersji z jednym podaniem trzech kart, a Anacondą nazywają wersję 3-2-1.

Ilu graczy może grać w Anacondę?

Do siedmiu w standardowej wersji na siedem kart. Przy siedmiu graczach rozdaje się 49 kart, a trzy zostają w talii.

Czy Anacondę zawsze gra się w wersji hi-lo?

Nie. Najczęstsza jest wersja hi-lo z deklaracją, ale przy wielu stołach gra się tylko na układ wysoki. Ustalcie to przed rozdaniem.

Czy w Anacondzie można używać dzikich kart?

Niektóre grupy je dodają, ale w standardowej grze ich nie ma. Przy siedmiu kartach na gracza i trzech rundach wymiany układy są mocne i bez dzikich kart. Jeśli szukasz gry z dzikimi kartami, spróbuj Baseballa.