Slow play
Ook wel: slowplay, slowplayen, trapping, sandbagging
Slow play is een zeer sterke hand passief spelen – checken of alleen callen om zwak over te komen – zodat tegenstanders in de hand blijven en in latere rondes meer fiches inzetten.
Hoe werkt slow play in een hand?
Jouw hand
Een paar achten. Je callt vóór de flop de raise van een tegenstander.
Flop
Je maakt three of a kind – een set. De kaarten op het board hebben niets met elkaar te maken, dus vrijwel geen hand kan je nog inhalen.
Je checkt. Je tegenstander zet in en jij callt alleen, alsof je hand niets bijzonders is. De raise bewaar je voor de turn of de river, als er al meer fiches in de pot liggen. Omdat je een val zet, heet dit ook wel trapping.
Wanneer is slow play zinvol?
- Je hand is heel sterk en weinig kaarten kunnen hem verslaan.
- Het board is “droog” – het biedt geen realistische weg naar een straat of een flush.
- Je tegenstander zet graag zelf in en een raise zou hem kunnen afschrikken.
Wat zijn de risico’s van slow play?
Je geeft je tegenstander een goedkope of gratis kaart. Zit hij op een draw, dan kan hij een betere hand maken en een pot winnen die jij met inzetten eerder had binnengehaald. Het tweede risico zie je makkelijker over het hoofd: als niemand inzet, blijft de pot klein en levert je grote hand heel weinig op.
Daarom is op boards met veel draws een gewone value bet meestal de betere keuze. Slow play is de uitzondering, niet de standaardmanier om een sterke hand te spelen.
Verwar slow play niet met een slow roll. Bij een slow roll neem je aan het einde van een hand bewust de tijd voordat je de winnende kaarten laat zien, en dat geldt als een ernstige schending van de poker etiquette. Slow play is een normaal onderdeel van het spel.